นู๋มิ้นต์..โชว์..โง่!!

6 ธ.ค.
 
เดือนสุดท้ายของปีแล้วคะ
เซย์ฮาย ดีเซมเบอร์
ใกล้เวลาบอกลาปี 2007 กันแล้ว
เดือนธันวา มาพร้อมกับอากาศอันหนาวเย็น และสิ่งที่มักมาควบคู่กันก้อคือ
อารมณ์ความเหงาและโรคภัยไข้เจ็บ (ที่จิงไม่ว่าฤดูไหนก้อเกิดความเหงาได้ทั้งนั้น
ฝนตกก้อเหงาได้ เป็นความเหงาแบบเปียกๆแฉะๆ อิอิ พอเข้าฤดูหนาว
ก้อมักจะเกิดความรู้สึกเหงาแบบหนาวจับขั้วหัวใจเงี้ย ก้อแล้วแต่ความชอบละกันค่า)
ช่วงนี้อากาศเริ่มเย็นลงๆๆๆเรื่อยๆๆๆ
สายลมพัด ใบไม้ปลิดปลิว  
แป่ววว ไปต่อไม่เป็นแระ คิดม่ายออก 555+
ยังงัยก้อ รักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ ทุกๆคน
 
กลับมาอัพตามอารมณ์อย่างว่า ส่งท้ายปลายปี
อัพสเปซคราวนี้เราก้อได้รวบรวมเรื่องราวโชว์โง่+โก๊ะๆมาประจานตัวเองกันซะงั้น
แบบว่า เผาตัวเองแก้หนาวเอาละกัน อิอิ
เริ่มกันเรยค่า
 
โชว์โง่!! บทที่ 1
เหตุเกิด ณ โต๊ะทานข้าว
เวลา ค่ำๆ
ฮัดเช้ยยย ฟึดฟัดๆๆ ฟุดฟิดๆๆ
คุนอา "มิ้นต์ๆๆ เป็นหวัดอีกแล้วหรือลูก"
นู๋มิ้นต์ "ช่ายแล้วค่า" ฟุดฟิดๆๆ ฮัดเช้ยยย
คุนอา "เอ้า เนี่ย กินวิตามินซีซะหน่อย สงสัยจะขาดวิตามิน ถึงได้เป็นหวัดบ่อยจัง"
        ยื่นขวดวิตามินให้พร้อมกับพูดว่า "กินวันละ 2 เม็ดนะลูก ก่อนนอนก้อได้"
เรารับขวดมา เปิดฝาออกดูๆดมๆพิสูจน์กลิ่นตามเรื่อง ทั้งๆที่ก้อไม่ค่อยจะได้กลิ่นหรอกตอนนั้นอ่ะ
นู๋มิ้นต์ "อ่า กินตอนนี้เลยได้มั๊ยคะ"
คุนอา "ได้ๆๆๆ "
ไม่พูดพร่ำคะ เทออกมา 2 เม็ดตามคำบอกเล่า พร้อมกับ โยนใส่ปากทันที
นู๋มิ้นต์ "อี๋ๆๆๆ เปรี้ยวๆๆๆๆๆๆ เปรี้ยวมากเลย อ๊ากก"
ร้องโวยวายไปทำไมฟร่ะตู และแล้วก้อเกิดเหตุชวนขำกันเรยย เมื่อคุนอาหันมาพูดอะไรบางอย่างกะเรา
คุนอา "ป๊าดดดดโธ่!!! ใครเค้าให้กินแบบนั้นกันเล่า เค้าให้กินกะน้ำ ดื่มน้ำตามด้วยซิ ไม่ใช่ให้อมเล่น 555555555+++"
ตามมาด้วยเสียงฮาครื้นเครงอย่างมากมายของ คุนพ่อกะคุนแม่ และคุนย่า
แปร่วววววว มะรุ มะได้ดู มะได้อ่านก่อนนี่หว่า ก้อเข้าใจว่า วิตามินซีเนี่ย เค้าให้อมเล่นอ่ะ
เง้ออออออออออออ  อายยยยยยยยยยยยยยยยยย  จังงงงงงงงงงงงงงงงงงง
 
 
โชว์โง่!!! บทที่ 2
ช่วงนี้เริ่มฟิต หันมาหาความรู้ใส่หัวสมองกันอีกรอบ เรียนคะเรียน ตั้งหน้าตั้งตาเรียนๆๆๆๆๆ
เพราะฉะนั้นสถานที่เกิดเหตุจะเป็นที่ไหนได้ นอกจาก ห้องเรียน
ณ ห้องเรียน
เวลา เกือบๆจะเที่ยงๆละมั๊ง
หลังจากที่คร่ำเคร่ง(รึเปล่า)มาตั้งกะสายๆ อาจารย์ให้พักเบรค 15 นาที
นู๋มิ้นต์ "โอยๆๆ ตาลายๆๆ โค๊ดยั้วเยี้ยเรยย หนาวๆๆ แอร์ก้อเย็น"
รำพึงรำพันไปตามเรื่อง หันไปชวนรุ่นพี่อีกคนไปห้องน้ำกันเถอะ ยืดเส้นยืดสายเสียหน่อย
แต่พอเปิดประตูห้องออกมา นู๋มิ้นต์เจ้าเก่า ก้อชวนฮากันซะงั้น
ด้วยความที่เดินไปคุยไป ไม่ได้ดูทิศทางกันเรยเชียวว สมองสั่งว่า ออกจากห้องแล้วเลี้ยวขวาคะ
เปิดประตูห้องปุ๊บ ก้อเลี้ยวเรย เลี้ยวขวาทันที จากนั้นก้อ
 
โครมมมมมมมมม!!!
ตามมาด้วยเสียง โอ๊ยยยยยยย!!!!!!
และเสียง 55555555555555++++!!!!! (จากบรรดาเพื่อนพ้อง พี่น้อง ร่วมห้องเรียน และอาจารย์ด้วย(รึป่าว)
และเสียง ถามไถ่อาการจากรุ่นพี่ข้างๆ "เฮ้ยย เป็นงัยมั่ง เจ็บป่าว ไหนพี่ดูซิ "
นู๋มิ้นต์ "ง่ะ ฮือๆๆๆๆ เจ็บบบบๆ กระจกเต็มๆคะ ใสแจ๋วเชียววว"
รุ่นพี่ "คือ พี่ก้อว่าจะเตือน ก้อมัวแต่คุยกัน จะคว้าตัวไว้ ก้อไม่ทันแล้ว โครมเรยย "
หัวปูดทันตา แบบว่าชนแรงมาก ดีกระจกไม่แตก (ที่จิงควรจะห่วงหัวตัวเองนะ-_-")
 
แหม…เค้าเช็ดกระจกเก่งจิงๆเรยยย ใส๊ ใส อิอิ
 
โชว์โง่!!! บทที่ 3
อันนี้รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กหลังเขามั่กๆ เล่าแล้วก้ออายอย่างแรง
ถ้าพูดเรื่องค่าโดยสารรถประจำทางเนี่ย ก้อคงร้องอ๋อพอจะเดาเรื่องกันได้แหงๆ
แบบว่าๆๆ ก้อมะค่อยจะได้ขึ้นรถเมล์อ่ะคะไม่ได้ใช้บริการขสมก.มาพักนึงแล้ว ไม่ขับรถเอง ก้อรถชาวบ้านสารถีรับ-ส่ง  
หรือไม่ก้อใช้บริการแท็กซี่เป็นส่วนใหญ่ วันนั้นเกิดอารมณ์ประหยัดพลังงานแรงกล้า อ่า..น้ำมันแพง
จะนั่งแท็กซี่ก้อเสียดายตังค์ขึ้นมาซะงั้น (อะไรเข้าสิงไม่รู้) ทั้งๆที่หอบของพะรุงพะรังเป็นบ้าช่างหอบ
เอ..ค่ารถเมล์นี่มันเท่าไหร่ฟร่ะ เท่าที่จำได้เลาๆหลังสุดเนี่ยมัน 6 บาทอ่ะ เค้าขึ้นราคายังหว่า เอ..แต่
และแล้วก้อพาตัวเองมานั่งทำหน้างงๆอยู่บนรถเมล์สายหนึ่งจนได้ ด้วยความมั่นใจสุดๆ กำตังค์อยู่ 6 บาท
พอเค้ามาเก็บ ก้อให้ไปเท่านั้นแหละ 6บาทชัวร์(แบบมั่นใจแบบผิดๆมั่กๆ) 555+
รู้ตัวอีกที เจอกระเป๋ารถเมล์สะกิด
คุนกระเป๋าฯ "ขอโทษนะครับ ขาดไปบาทนึงนะครับ "
นู๋มิ้นต์ "หือ ตะกี้ก้อว่านับแล้วอ่ะ ครบซิ ขาดไปบาทหรอคะ ได้งัยอ่ะ"
(ยังมั่นใจแบบผิดๆอยู่คะ)(แอบเถียง คิดว่าคุนกระเป๋าฯนับผิด เพราะให้เหรียญบาททั้งหมด)
จนกระทั่ง….
คุนกระเป๋าฯ ยื่นมือให้ดูเหรียญพร้อมกับประโยคที่ว่า "นี่งัยครับ มีแค่ 6 บาทเอง ค่ารถมันต้อง 7 บาทครับ ขาดบาทนึง"
แป่ววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว
7 บาท!!!!!!!!!!!!!!!!!! มะช่าย 6 บาท!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
เพล้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!!!!!!!!!!
 
หมอที่ไหนรับเย็บบ้างคะเนี่ย……………
 
เฮ้อออออออออ นู๋มิ้นต์เอ๋ยยยยย นู๋มิ้นต์ ………….
 
 
 
 
 
 

7 Responses to “นู๋มิ้นต์..โชว์..โง่!!”

  1. sittichai ธันวาคม 6, 2007 ที่ 10:41 PM #

     
    2 be number 1
     
    5555555555555

  2. -.- Pam ธันวาคม 7, 2007 ที่ 11:40 AM #

    อ่านแล้วฮาดี เอิ๊กๆๆๆ
     
    แต่บทที่สองนิซิ น่าสงสาร อ่ะ

  3. Letter ธันวาคม 8, 2007 ที่ 9:38 PM #

    กว่าจะได้3บทนี่ใช้เวลากี่วันคับเนี่ย
    ……………………………………
    ถ้าอย่างกระผมเนี่ย
    วันละเกือบ10หนเห้นจาได้คับ
    …………………………………..
    ถ้าไม่มีใครโง่แล้วจะรู้ได้ไงว่าคนฉลาดเป็นยางไง
    อิอิรักษาสุขภาพคับ

  4. Vanilla ธันวาคม 9, 2007 ที่ 2:30 AM #

    อิ อิ ฮา
     
    เหมือนกะว่าที่ทำหน้านิ่ง
     
    เพราะเคยไปยิ้มให้เค้ามากเกิน หุหุ

  5. Chatsee ธันวาคม 11, 2007 ที่ 10:11 PM #

    55555   ^ ^
    มะเป็นไรน่า  เจอคนซุ่มซ่ามเหมือนกัน..อิอิ ดีจายยยย
     
    แต่ผิดกันตรงที่ถ้าเลือกได้ จะไม่อยากขับรถส่วนตัว
    ชอบนั่งรถเมล์…ถูก สบาย(ไม่ต้องขับเอง..หลับได้ด้วย) และเพิ่มความเสี่ยงให้ชีวิต
    เอ้ย
    เพิ่มรสชาติให้ชีวิตจ้า   ^ ^"
     
     

  6. chaipat ธันวาคม 13, 2007 ที่ 12:09 PM #

    ฮาดีครับ อ่านไปหัวเราะไป..
    ชอบเดินชนกระจกเหมือนกันเลย

  7. chaipat ธันวาคม 24, 2007 ที่ 4:40 PM #

    merry X\’mas
    มีความสุขเยอะๆนะครับ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.