เมารัก … พีทูวอร์ชิพ …
แล้วก็เป็นอย่างนี้ รักที่คิดว่าต้องดี สุดท้ายมันก็ช้ำใจ
ก็พอจะรู้ว่าควรจะต้องห้ามใจ แต่จะทำเช่นไร
กลับได้เจอแต่ภาพวันเก่า
ก็พอจะรู้ว่าควรจะต้องห้ามใจ แต่จะทำเช่นไร
กลับได้เจอแต่ภาพวันเก่า
มีใครบ้างคนเคยนิยามเอาไว้
ว่าความรักเป็นเหตุทำให้คนเมา
เมื่อเรานั้นรักใคร ซะดี มันก็ดูคล้ายจะบางเบา
ว่าความรักเป็นเหตุทำให้คนเมา
เมื่อเรานั้นรักใคร ซะดี มันก็ดูคล้ายจะบางเบา
ก็อาจเป็นเพราะฉัน นั้นคงยังเมารัก
จึงลืมว่าฉันนั้นควรหักห้ามใจ
ก็เมื่อมันคิดถึงเธอคงต้องปล่อยไป
ก็จะให้ทำอย่างไร ก็หัวใจฉันยังไม่สร่าง
จึงลืมว่าฉันนั้นควรหักห้ามใจ
ก็เมื่อมันคิดถึงเธอคงต้องปล่อยไป
ก็จะให้ทำอย่างไร ก็หัวใจฉันยังไม่สร่าง
แล้วเมาแล้วก็หาย
แต่ว่าการที่คิดถึงใคร นั้นมันทรมาน
อยู่อยากจะพบ อยากที่จะพูดคุย
อยากที่จะรับฟัง อยากสัมผัสเธอเหมือนวันเก่า
แต่ว่าการที่คิดถึงใคร นั้นมันทรมาน
อยู่อยากจะพบ อยากที่จะพูดคุย
อยากที่จะรับฟัง อยากสัมผัสเธอเหมือนวันเก่า
มีใครบ้างคนเคยนิยามเอาไว้
ว่าความรักเป็นเหตุทำให้คนเมา
เมื่อเรานั้นรักใคร ซะดี มันก็ดูคล้ายจะบางเบา
ว่าความรักเป็นเหตุทำให้คนเมา
เมื่อเรานั้นรักใคร ซะดี มันก็ดูคล้ายจะบางเบา
ก็อาจเป็นเพราะฉัน นั้นคงยังเมารัก
จึงลืมว่าฉันนั้นควรหักห้ามใจ
ก็เมื่อมันคิดถึงเธอคงต้องปล่อยไป
ก็จะให้ทำอย่างไร ก็หัวใจฉันยังไม่สร่าง….
จึงลืมว่าฉันนั้นควรหักห้ามใจ
ก็เมื่อมันคิดถึงเธอคงต้องปล่อยไป
ก็จะให้ทำอย่างไร ก็หัวใจฉันยังไม่สร่าง….
Thanks for visiting and leaving your comment!
เมาเหล้าเช้าสายก็หายไป แต่เมาใจนี่…เหอๆๆๆ จำไม่ได้แล้ว
อาว่าเมารักจะหายได้ก็ต่อเมื่อมีรักใหม่เท่านั้น …
เรื่องไปเที่ยวญี่ปุ่น นู๋มินต์ยังมีเวลาอีกมาก คงไม่นานเกินรอ
ก็ได้ไปเองที่ใจยังอยากไปอยู่